Top 10 of top 20 van “must-see” musea. Wie heeft ideeën hoe die lijst eruit moeten komen te zien?

Top 10 of top 20 van “must-see” musea. Wie heeft ideeën hoe die lijst eruit moeten komen te zien?

Afgelopen week zat ik met een collega in de trein te praten over de reizen die we gemaakt hebben en de reizen die dit jaar op de planning staan. Daarbij hadden we het ook over musea bezoeken in het buitenland en waarom we dat eigenlijk ‘bijna niet’ in eigen land doen.

Drie weken geleden was ik zes dagen in New York en heb ik een bezoek gebracht aan Guggenheim, MoMA en Museum of Native Americans. Maar in eigen land gun ik me vaak de tijd niet om een museum te bezoeken.

Zo heb ik nog steeds met stip op nummer 1 staan om het Anne Frankhuis te bezoeken. Ik schaam me er bijna voor om het te zeggen dat ik daar dus echt nog nooit geweest ben. En dat terwijl ik vroeger alles wat los en vast zat las over WOII, maatschappijgeschiedenis heb gestudeerd en mijn scriptie over de periode net na WOII in Indonesië ging. Genoeg aanknopingspunten dus.

Maar al zo pratend over musea en ‘toerist’ zijn in eigen land, bedacht ik me hoe leuk zou het zijn om een top 10 te maken met “must-see” musea en deze het komend jaar te bezoeken. Dit idee heb ik een beetje ontleent van mijn vriendin Antonette, ook wel bekend van We12travel (we12travel.nl). Zij had zichzelf vorig jaar de uitdaging opgelegd om alle 20 nationale parken in Nederland af te gaan.

Nu is het natuurlijk wel iets te veel van het goede om alle musea in Nederland af te gaan en wil ik me ook niet vastpinnen aan een jaar of een half jaar, maar ik wil in ieder geval een top 10 of top 20 van “must-see” musea maken en deze dan de komende tijd bezoeken. Bovenaan komt natuurlijk het Anne Frankhuis te staan.

Maar welke musea moeten er nog meer op deze lijst komen te staan. Dat kan natuurlijk om verschillende redenen, omdat er een mooie expositie is, omdat je er gewoon een keer geweest moet zijn, omdat het gebouw al de moeite waard is, noem maar op.

Hebben jullie ideeën over musea die ik echt niet mag missen, laat het me dan in een reactie of via de social media weten welke musea ik op de lijst moet zetten en waarom. Bijvoorbeeld omdat er nu een mooie tentoonstelling is (en die niet al te lang meer te zien is).

 

 

Hello again!!

Hello again!!

70 jaar bevrijding van Nederland.

In vrijheid leven. Voor ons in Nederland is dat nu heel vanzelfsprekend, maar 70 jaar geleden was dat hier ook anders. Als je op reis gaat kom je vaak in landen en gebieden waar deze vrijheid niet zo vanzelfsprekend is. Afgelopen november reisde ik georganiseerd door Myanmar. Voor toeristen een fantastisch land, tenminste wat we te zien krijgen, want nog niet alle delen van Myanmar zijn opengesteld. Anderhalf jaar geleden kwamen wij net een week voor de verkiezingen in Nepal. 70 partijen die wilden regeren, demonstraties op straat, relletjes en militaire escortes. Dit was meer dan een week aan de orde van de dag. Op de verkiezingsdag zelf was al het gemotoriseerd verkeer verboden in Kathmandu, dus hebben we lopend onze stadstour gemaakt.

En dan dichter bij huis, februari 1998 reisde ik met school naar Istanbul waar Öchalan (PKK) werd opgepakt, met tot gevolg demonstraties in een groot gedeelte van Istanbul. (niet dat wij daar veel van meekregen, maar aangezien dit nog een mobielloos tijdperk was, was het thuisfront in rep en roer. )

In Apeldoorn werd (wordt) één keer in de vijf jaar de bevrijding altijd groots gevierd met een defilé, oude militaire voertuigen en oud-strijders uit Canada. Deze Canadezen bevrijdde Apeldoorn op 17 april 1945.

Ik weet nog wel dat ik als klein meisje van zes jaar, in 1985, ik zat in de eerste klas van de lagere school, die dag gewoon naar school toe moest. 5 mei was geen vrije dag. Mijn ouders vonden dit te gek voor woorden, vonden en vinden dat zo’n defilé, het stilstaan bij de bevrijding, iets is wat bij je ‘opvoeding’ hoort, bij je ‘algemene ontwikkeling’. En zo geschiedde dus dat mijn vader mij en mijn broer die dag thuis hield en wij naar het defilé aan de Loolaan gingen om onze bevrijders toe te juichen.

Inmiddels zijn we 30 jaar verder. 70 jaar bevrijding van Nederland. In de loop van de jaren heb ik geprobeerd om toch wel iedere keer bij het defilé aanwezig te zijn. Uit respect voor degenen die Apeldoorn bevrijdden in 1945. Vijf jaar geleden werd gezegd: “Dit is toch echt wel de laatste keer. De Canadese oud-strijders worden er ook niet jonger op.” Toch stonden afgelopen zaterdag ruim 120 van deze Canadezen klaar om vanaf 12 uur de Loolaan weer af te rijden (een enkeling liep zelfs nog). En dat te bedenken dat de meeste al over de 90 jaar oud zijn. Respect!!

En ook ik stond weer aan de kant, samen met duizenden andere Apeldoorners en misschien zelfs wel mensen van buiten Apeldoorn deze ‘bevrijders’ toe te juichen.

Was dit dan echt de laatste keer? Of staan we over vijf jaar weer de Canadezen toe te juichen: “Hello again”.

 

Hieronder een korte impressie van het defilé van 9 mei 2015!

 

Hello again_2 Hello again_3 Hello again_4 Hello again_5 Hello again_7 Hello again_8

 

Deel 2: Nieuwe en mooiere herinneringen aan een fantastische stad: New York

Deel 2: Nieuwe en mooiere herinneringen aan een fantastische stad: New York

Eén dag in New York en meteen al vier nieuwe en mooiere herinneringen, dat belooft nog wat voor de rest van de dagen!!

De volgende dag begon het meteen al goed, want wat is er nou fijner om je eigen plan te kunnen trekken, niet afhankelijk van iemand anders te zijn en van zijn wensen en behoeften. Gewoon lekker doen waar je zin in hebt. Dat betekende dus een planning voor de eerste volle dag, maar halverwege de dag heb ik die planning ook zo zonder meer weer omgegooid, geen ellenlange discussies eraan voorafgaand, alle voor en tegens afwegen, nee gewoon doen!! Heerlijk!! Nu moet ik bekennen, het ligt er ook wel aan met wie je op vakantie bent, met sommige heb je deze discussies niet en gaat het gewoon soepel, in dit geval was het een verademing, een nieuwe mooie vijfde herinnering dus.

Wat ik ook zo fijn vond aan het alleen ontdekken van New York was het contact met de locals. Als je alleen op reis bent en je komt er even niet zo snel uit waar je heen moet, dan vraag je het eerder, in plaats van dat iemand eigenwijs doet en zegt: “Nee hoor, we moeten die kant op, ik weet het zeker.”(NOT)

De volgende herinneringen zijn toch wel mijn hoogtepunten van deze reis.

  1. Omdat ik ze vorig jaar niet heb kunnen doen of
  2. Omdat het weer gewoon veel beter was.

Het eerste hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) is het uitzicht vanaf het Empire State Building. Wat een schitterend uitzicht, wat een mooi weer had ik. Vorig jaar was het koud en mistig, dus uitzicht? Welk uitzicht?

uitzicht ESB overdag

In het verlengde daarvan mocht ik ook een nieuwe mooie herinnering aan het rijtje toevoegen, namelijk het uitzicht over New York vanaf het Empire State Building by night. Vorig jaar ging dat moeilijk omdat ik ’s avonds aan het wachten was totdat iemand ooit zou ontwaken. Nu ging ik ’s ochtends om 8 uur de deur uit en kwam ’s avonds om 22 uur het hotel weer in, met als echt hoogtepunt dus het verschrikkelijke mooie uitzicht vanaf het Empire ’s avonds. Woorden schieten te kort om dat te omschrijven, ik zou zeggen: “Ontdek het zelf!”

De volgende dag kon ik nog twee laatste mooie herinneringen aan het lijstje van tien toevoegen. Ten eerste heb ik de Brooklyn Bridge vanaf Brooklyn naar Manhattan helemaal afgelopen, de vorige keer kwamen tot aan de eerste pijler! En ’s avonds ben ik met de metro terug gegaan naar Brooklyn om vanaf Brooklyn Heights een fantastische zonsondergang mee te maken. Manhattan by night….schitterend!!

skyline by night

Tot zover mijn nieuwe herinneringen! Wat ik vorig jaar al wist, New York is een fantastische stad. Nu na de tweede keer heeft het mijn hart nog meer gestolen en weet ik zeker: “ik kom nog een keer of meerdere keren terug”.

In volgende blogs zal ik nog verder ingaan op wat je zeker niet mag missen als je een reisje naar New York overweegt.

Deel 1: Nieuwe, mooiere en betere herinneringen in New York

Deel 1: Nieuwe, mooiere en betere herinneringen in New York

Vorige week liep ik nog in The Big Apple. Wat gaat het toch weer snel voorbij. Tijd dus om een eerste nieuwe blog te schrijven over New York, de stad die mijn hart gestolen heeft, de stad waarvan Kurt Vonnegut zei: I went to New York to be born again. En dat is precies de reden waarom ik al zo snel op mijn eerste bezoek aan deze stad, opnieuw ging. Want natuurlijk kreeg ik de vraag: “je bent er vorig jaar eind maart nog geweest, heb je geen andere bestemmingen op je lijstje staan?” Ja, natuurlijk, ik ben net begonnen met de wereld te ontdekken, maar zoals een vriendin meteen wist en zo mooi omschreef: “Chantal, dit komt op het juiste moment, dit heb je nou net nodig.” En dat was ook zo. Toen ik de aanbieding voor het hotel voorbij zag komen, wist ik gewoon: dit moet ik doen. “Nieuwe herinneringen maken en de oude vergeten, want die doen te veel pijn!!”

En dat is wat ik zes dagen lang gedaan heb, en ik heb genoten. Ik heb nieuwe herinneringen gemaakt, bewust plekken opgezocht, maar ook juist de dingen gedaan die ik vorig jaar niet kon doen en nu dus wel!!

Op twitter hebben jullie mijn week in New York op de voet kunnen volgen en ook de nieuwe herinneringen die ik gemaakt heb.

Het begon al bij aankomst. Vorig jaar hadden we qua vervoer niets geregeld. Ja we zouden zo’n grote openbare bus richting Penn Station nemen en vanaf daar de metro naar ons hotel aan Chamber Street. Die bus zette ons dus in de stromende regen ergens midden in Manhattan af, maar niet bij Penn Station. Ik kan je vertellen, de volgende dag was mijn jas nog steeds nat, brrrrr!!!

Dit jaar moest dat dus anders. Via Eric van NewYork.nl geïnformeerd wat ik het best kon doen en ik kwam op een shuttledienst uit die je van het vliegveld rechtstreeks naar je hotel brengt. Ideaal!! Geen gezeul met koffers, geen uitzoekerij naar een lange reis over waar je het beste kan uitstappen en welke metrolijn(en) je dan nog moet nemen, nee je stapt gewoon op het vliegveld in en voor je hotel weer uit. Top!!

Tsja, en dan mijn tweede betere herinnering zoals ik omschreef. Wat een hotelkamer, perfect gewoon. Niet dat die van vorig jaar slecht was, maar wel een stuk kleiner, kleiner bed, en geen goede wifi. Ik zei vorig jaar nog, laat mij meezoeken, want eerlijk gezegd, heb ik vaak wel oog voor leuke aanbiedingen, maar nee hoor, het ego van een man zit dan vaak in de weg.

Mijn derde herinnering heeft dus met de tweede te maken en wel met de Wi-Fi. Ik zat nu in een hotel in hartje Wallstreet, midden tussen de zakenmensen, dus ja Wi-Fi was super geregeld in het hotel. Nu was ik dus niet, net als vorig jaar afhankelijk van de televisie en al die stomme teleshopping programma’s met bijvoorbeeld de “magic bullet” of zoiets, pffff als ik daar nog aan denk. Nu kon ik gewoon heerlijk op mijn kingsizebed Netflixen op mijn Surface. Heel relaxed!!

WP_20150423_15_02_10_Pro_jpg

En ja, de eerste dag in New York had ik meteen al een vierde betere herinnering te pakken. Gewoon lekker avondeten, iets dat er vorig jaar bij inschoot omdat we rond vijf uur “even” terug gingen naar het hotel om bij te komen en meneer vervolgens de hele avond lag de snurken. Ik ging nu ook wel eens even aan het einde van de middag terug als het zo uit kwam, maar slapen … no way: Je bent in New York!!

Dit zijn de eerste vier mooiere en betere herinneringen van mijn tweede stedentrip naar New York pas. In een tweede deel zal ik jullie deelgenoot maken van nog meer mooie herinneringen die ik in die zes dagen heb opgedaan!