De toekomst … een doorkijkje naar 2017

Het is tot mijn schande al weer veel te lang geleden dat ik een blog gepost heb. En dat terwijl ik allemaal mooie verhalen in mijn hoofd heb. Ik merk dat ik echt een hobby-blogger ben. Ik werk 40 uur, ben met opleidingen bezig en dan moet ik ook nog zoiets als een sociaal leven onderhouden en  o ja het belangrijkste natuurlijk waarom ik dit blog gestart ben: reizen. Waarom zitten er maar 24 uren in een dag?

2015 was voor mij doen een topjaar met reisjes: Lissabon, New York, Mallorca en Andalusië. Dit jaar doe ik het wat rustiger aan, uitgaven aan mijn auto en het kopen van een nieuw bed zijn hier debet aan, maar ik klaag niet, want ik heb in tijden niet zo lekker geslapen ;-).

Dit jaar staat de teller op twee reisjes, een heel lang weekend Sevilla en een weekendje weg met vriendinnen naar Leuven. In oktober ga ik weer een ‘droomreis’ maken, drie weken naar Cuba, ik kan niet wachten!wereldbol.pngMaar dit blog heeft als titel ‘de toekomst …een doorkijkje naar 2017’…wat gaat de toekomst qua reizen brengen dan? Ik ben in mijn leven nooit heel erg van het vooruit plannen en naar de toekomst kijken geweest, en de ene week wil ik hierna toe op reis en de week erna kan ik al weer vier keer van gedachten zijn veranderd. Maar toen ik vorige week terug van werk naar huis reed, over de Veluwe, op mijn 37ste verjaardag, schoten mijn gedachten schoten zoals gewoonlijk weer alle kanten op. Want als ik iets verder kijk dan dit jaar, wat wil ik dan? Ik vroeg me ook meteen af waar deze gedachten vandaan kwamen, waarom al naar 2017 kijken als ik nog een fantastische reis naar Cuba in het verschiet heb. Komt dat omdat ik weer een jaartje ouder geworden ben? Misschien gedeeltelijk. Sinds een week of vijf heb ik nu een beugel, best heftig op je 36ste, maar die beugel is nog niet het ergste, over een maand of tien, krijg ik ook een operatie: kaken breken, verlengen, met draadjes aan elkaar, vloeibaar voedsel, etc. Ik heb veel positieve reacties gekregen: “goed dat je het durft”. “Wat knap”. Maar ja, ik heb geen keus, het is puur medisch, met een overbeet van 11mm. Aangezien een beugel ook beperkingen met zich meebrengt met wat je ‘op een normale manier kan eten, zonder dat er van alles tussen blijft hangen’, ben ik meteen begonnen met ‘gezond eten, afvallen, etc’. Zo sla ik meerdere vliegen in één klap, zeg maar.

Terug naar het reizen. Nu vind ik die operatie wel een dingetje, en ik moet zeggen, ik kijk uit naar de dag dat ik geen ijzer meer in mijn mond heb (goh, en ik ben pas vijf weken onderweg 😉 ). Dus ik vind dat ik wel een mooie reis verdiend heb als alles achter de rug is. Nu hoor ik jullie denken: “Maar je maakt toch al mooie reizen??”. Dat is zo, en daarom wil ik een reis maken en nog meer uit mijn comfortzone treden dan ik eerder al deed. Ik begon drie jaar geleden met een groepsreis naar India & Nepal. En eerlijk, wat vond ik dat eng, helemaal in mijn eentje, maar toch ook weer niet, maar met wel allemaal ‘vreemde’ mensen. Het is me supergoed bevallen en het jaar daarop ging ik daarom ook met een groepsreis naar Myanmar en nu in oktober dus naar Cuba. In de tussentijd heb ik mijn grenzen al weer wat verder verlegd en ben ik een ander drempeltje overgestapt, namelijk in mijn eentje reizen, naar New York, naar Andalusië en afgelopen februari naar Sevilla.

Dus voor ergens, ik gok eind 2017, een nieuwe uitdaging. Een week of vier alleen op reis, maar niet zoals in New York of Spanje op één plek, maar echt een rondreis, door één of meer landen.

Ik heb al een aantal landen op mijn lijstje staan waar ik graag naartoe zou willen en wat volgens mij prima te doen is in je eentje. Landen zoals: Maleisië, Vietnam, Sri Lanka, Costa Rica, Guatamala en Peru.

Welke landen raden jullie me aan? of juist niet? en waarom dan? Of hebben jullie misschien nog andere suggesties?