Hello again!!

Hello again!!

70 jaar bevrijding van Nederland.

In vrijheid leven. Voor ons in Nederland is dat nu heel vanzelfsprekend, maar 70 jaar geleden was dat hier ook anders. Als je op reis gaat kom je vaak in landen en gebieden waar deze vrijheid niet zo vanzelfsprekend is. Afgelopen november reisde ik georganiseerd door Myanmar. Voor toeristen een fantastisch land, tenminste wat we te zien krijgen, want nog niet alle delen van Myanmar zijn opengesteld. Anderhalf jaar geleden kwamen wij net een week voor de verkiezingen in Nepal. 70 partijen die wilden regeren, demonstraties op straat, relletjes en militaire escortes. Dit was meer dan een week aan de orde van de dag. Op de verkiezingsdag zelf was al het gemotoriseerd verkeer verboden in Kathmandu, dus hebben we lopend onze stadstour gemaakt.

En dan dichter bij huis, februari 1998 reisde ik met school naar Istanbul waar Öchalan (PKK) werd opgepakt, met tot gevolg demonstraties in een groot gedeelte van Istanbul. (niet dat wij daar veel van meekregen, maar aangezien dit nog een mobielloos tijdperk was, was het thuisfront in rep en roer. )

In Apeldoorn werd (wordt) één keer in de vijf jaar de bevrijding altijd groots gevierd met een defilé, oude militaire voertuigen en oud-strijders uit Canada. Deze Canadezen bevrijdde Apeldoorn op 17 april 1945.

Ik weet nog wel dat ik als klein meisje van zes jaar, in 1985, ik zat in de eerste klas van de lagere school, die dag gewoon naar school toe moest. 5 mei was geen vrije dag. Mijn ouders vonden dit te gek voor woorden, vonden en vinden dat zo’n defilé, het stilstaan bij de bevrijding, iets is wat bij je ‘opvoeding’ hoort, bij je ‘algemene ontwikkeling’. En zo geschiedde dus dat mijn vader mij en mijn broer die dag thuis hield en wij naar het defilé aan de Loolaan gingen om onze bevrijders toe te juichen.

Inmiddels zijn we 30 jaar verder. 70 jaar bevrijding van Nederland. In de loop van de jaren heb ik geprobeerd om toch wel iedere keer bij het defilé aanwezig te zijn. Uit respect voor degenen die Apeldoorn bevrijdden in 1945. Vijf jaar geleden werd gezegd: “Dit is toch echt wel de laatste keer. De Canadese oud-strijders worden er ook niet jonger op.” Toch stonden afgelopen zaterdag ruim 120 van deze Canadezen klaar om vanaf 12 uur de Loolaan weer af te rijden (een enkeling liep zelfs nog). En dat te bedenken dat de meeste al over de 90 jaar oud zijn. Respect!!

En ook ik stond weer aan de kant, samen met duizenden andere Apeldoorners en misschien zelfs wel mensen van buiten Apeldoorn deze ‘bevrijders’ toe te juichen.

Was dit dan echt de laatste keer? Of staan we over vijf jaar weer de Canadezen toe te juichen: “Hello again”.

 

Hieronder een korte impressie van het defilé van 9 mei 2015!

 

Hello again_2 Hello again_3 Hello again_4 Hello again_5 Hello again_7 Hello again_8