De toekomst … een doorkijkje naar 2017

Het is tot mijn schande al weer veel te lang geleden dat ik een blog gepost heb. En dat terwijl ik allemaal mooie verhalen in mijn hoofd heb. Ik merk dat ik echt een hobby-blogger ben. Ik werk 40 uur, ben met opleidingen bezig en dan moet ik ook nog zoiets als een sociaal leven onderhouden en  o ja het belangrijkste natuurlijk waarom ik dit blog gestart ben: reizen. Waarom zitten er maar 24 uren in een dag?

2015 was voor mij doen een topjaar met reisjes: Lissabon, New York, Mallorca en Andalusië. Dit jaar doe ik het wat rustiger aan, uitgaven aan mijn auto en het kopen van een nieuw bed zijn hier debet aan, maar ik klaag niet, want ik heb in tijden niet zo lekker geslapen ;-).

Dit jaar staat de teller op twee reisjes, een heel lang weekend Sevilla en een weekendje weg met vriendinnen naar Leuven. In oktober ga ik weer een ‘droomreis’ maken, drie weken naar Cuba, ik kan niet wachten!wereldbol.pngMaar dit blog heeft als titel ‘de toekomst …een doorkijkje naar 2017’…wat gaat de toekomst qua reizen brengen dan? Ik ben in mijn leven nooit heel erg van het vooruit plannen en naar de toekomst kijken geweest, en de ene week wil ik hierna toe op reis en de week erna kan ik al weer vier keer van gedachten zijn veranderd. Maar toen ik vorige week terug van werk naar huis reed, over de Veluwe, op mijn 37ste verjaardag, schoten mijn gedachten schoten zoals gewoonlijk weer alle kanten op. Want als ik iets verder kijk dan dit jaar, wat wil ik dan? Ik vroeg me ook meteen af waar deze gedachten vandaan kwamen, waarom al naar 2017 kijken als ik nog een fantastische reis naar Cuba in het verschiet heb. Komt dat omdat ik weer een jaartje ouder geworden ben? Misschien gedeeltelijk. Sinds een week of vijf heb ik nu een beugel, best heftig op je 36ste, maar die beugel is nog niet het ergste, over een maand of tien, krijg ik ook een operatie: kaken breken, verlengen, met draadjes aan elkaar, vloeibaar voedsel, etc. Ik heb veel positieve reacties gekregen: “goed dat je het durft”. “Wat knap”. Maar ja, ik heb geen keus, het is puur medisch, met een overbeet van 11mm. Aangezien een beugel ook beperkingen met zich meebrengt met wat je ‘op een normale manier kan eten, zonder dat er van alles tussen blijft hangen’, ben ik meteen begonnen met ‘gezond eten, afvallen, etc’. Zo sla ik meerdere vliegen in één klap, zeg maar.

Terug naar het reizen. Nu vind ik die operatie wel een dingetje, en ik moet zeggen, ik kijk uit naar de dag dat ik geen ijzer meer in mijn mond heb (goh, en ik ben pas vijf weken onderweg 😉 ). Dus ik vind dat ik wel een mooie reis verdiend heb als alles achter de rug is. Nu hoor ik jullie denken: “Maar je maakt toch al mooie reizen??”. Dat is zo, en daarom wil ik een reis maken en nog meer uit mijn comfortzone treden dan ik eerder al deed. Ik begon drie jaar geleden met een groepsreis naar India & Nepal. En eerlijk, wat vond ik dat eng, helemaal in mijn eentje, maar toch ook weer niet, maar met wel allemaal ‘vreemde’ mensen. Het is me supergoed bevallen en het jaar daarop ging ik daarom ook met een groepsreis naar Myanmar en nu in oktober dus naar Cuba. In de tussentijd heb ik mijn grenzen al weer wat verder verlegd en ben ik een ander drempeltje overgestapt, namelijk in mijn eentje reizen, naar New York, naar Andalusië en afgelopen februari naar Sevilla.

Dus voor ergens, ik gok eind 2017, een nieuwe uitdaging. Een week of vier alleen op reis, maar niet zoals in New York of Spanje op één plek, maar echt een rondreis, door één of meer landen.

Ik heb al een aantal landen op mijn lijstje staan waar ik graag naartoe zou willen en wat volgens mij prima te doen is in je eentje. Landen zoals: Maleisië, Vietnam, Sri Lanka, Costa Rica, Guatamala en Peru.

Welke landen raden jullie me aan? of juist niet? en waarom dan? Of hebben jullie misschien nog andere suggesties?

Een groepsreis: Waarom wel of waarom juist niet?

Een groepsreis: Waarom wel of waarom juist niet?

Zoals al eerder gezegd: reizen zit in mijn bloed. Alleen is dit pas de afgelopen twee jaar naar buiten gekomen. Het vuurtje heeft altijd al wel gesmeuld, ik heb een Toerisme-opleiding gevolgd, me altijd al geïnteresseerd voor andere culturen en op mijn 10e wilde ik al naar de Borobudur. Waar ik overigens nog steeds niet geweest ben, omdat in al die tussenliggende jaren er zoveel andere mooie reisbestemmingen op mijn lijstje zijn bijgekomen.

Twee jaar geleden besloot ik het roer om te gooien, mijn relatie van 11 jaar was net over en ik zat op een zondagmiddag thuis te bedenken wat ik nou heel graag zou willen. Dat was dus niet zo heel moeilijk: een verre reis maken. Mijn ex en ik wilden altijd al naar India, daar liggen zijn roots en in de jaren dat we samen waren heb ik me verdiept in het Hindoeïsme en keek ik meer Bollywood films dan Hollywoodfilms.

De keuze was dus niet zo moeilijk. Maar hoe naar India? Ik besloot in mei 2013 dat ik eind oktober 2013 wilde gaan. In die tijd speelden ook de groepsverkrachtingen. Nu moet ik bekennen dat ik misschien wel stoer overkom, maar dat echt niet altijd ben. Dus helemaal in mijn eentje op de bonnefooi naar India? Toch maar niet voor zo’n eerste keer. Maar een groepsreis met allemaal mensen die je niet kent? Zou dat iets voor mij zijn? 29 dagen met wildvreemden op pad gaan, ik vond het nogal wat.

Uiteindelijk heb ik het toch gedaan en ik moet zeggen, het is me erg goed bevallen. Zo goed zelfs dat ik afgelopen november een tweede groepsreis heb gemaakt.

 Maar waarom kiezen voor een groepsreis of juist niet?

  • Wat ik fijn vond aan de groepsreis was dat bijna alles al voor je geregeld is. Niet dat ik het niet leuk vind om dingen zelf uit te zoeken en te ondernemen, maar nu heb ik in 29 dagen alles gezien wat ik wilde zien. Als ik dat zelf allemaal had moeten uitzoeken en regelen had ik zeker zes weken vakantie moeten nemen.
  • Daarnaast is het wel net zo gezellig om met medereizigers te ontbijten en te dineren.
  • Mooie momenten kun je meteen met anderen delen.
  • Hoewel de selfie stick nu echt helemaal in begint te komen en je dus behoorlijk ‘fatsoenlijke’ foto’s van jezelf kunt maken bij bezienswaardigheden, is het toch altijd wel handig om aan iemand binnen de groep te kunnen vragen of zij een foto van je willen maken.

Waarom niet voor een groepsreis kiezen?

  • Bij de eerste groepsreis (2,5 week India en 1,5 week Nepal) lag vooral het tempo in India erg hoog, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat waren we onderweg. Met name de reisdagen vielen tegen en waren soms erg lang.
  • Als je alleen reist, heb je dus meer tijd aan jezelf. Als je het ergens leuk vindt, kun je er langer blijven.
  • Je maakt eerder contact met locals dan dat je met een hele groep bent.

Je ziet, er zitten dus voor- en nadelen aan het reizen met een groep. Zoals gezegd de eerste twee reizen zijn me erg goed bevallen, maar nu is het dan ook tijd voor wat anders. Over twee weken vlieg ik naar New York, om de stad heerlijk in mijn eentje te gaan (her)ontdekken. Met niemand rekening houden en doen en zien wat je zelf wilt. Dat lijkt me ook wel eens fijn.

Wat vinden jullie? Een groepsreis ja of nee? En wanneer wel en wanneer niet?