De toekomst … een doorkijkje naar 2017

Het is tot mijn schande al weer veel te lang geleden dat ik een blog gepost heb. En dat terwijl ik allemaal mooie verhalen in mijn hoofd heb. Ik merk dat ik echt een hobby-blogger ben. Ik werk 40 uur, ben met opleidingen bezig en dan moet ik ook nog zoiets als een sociaal leven onderhouden en  o ja het belangrijkste natuurlijk waarom ik dit blog gestart ben: reizen. Waarom zitten er maar 24 uren in een dag?

2015 was voor mij doen een topjaar met reisjes: Lissabon, New York, Mallorca en Andalusië. Dit jaar doe ik het wat rustiger aan, uitgaven aan mijn auto en het kopen van een nieuw bed zijn hier debet aan, maar ik klaag niet, want ik heb in tijden niet zo lekker geslapen ;-).

Dit jaar staat de teller op twee reisjes, een heel lang weekend Sevilla en een weekendje weg met vriendinnen naar Leuven. In oktober ga ik weer een ‘droomreis’ maken, drie weken naar Cuba, ik kan niet wachten!wereldbol.pngMaar dit blog heeft als titel ‘de toekomst …een doorkijkje naar 2017’…wat gaat de toekomst qua reizen brengen dan? Ik ben in mijn leven nooit heel erg van het vooruit plannen en naar de toekomst kijken geweest, en de ene week wil ik hierna toe op reis en de week erna kan ik al weer vier keer van gedachten zijn veranderd. Maar toen ik vorige week terug van werk naar huis reed, over de Veluwe, op mijn 37ste verjaardag, schoten mijn gedachten schoten zoals gewoonlijk weer alle kanten op. Want als ik iets verder kijk dan dit jaar, wat wil ik dan? Ik vroeg me ook meteen af waar deze gedachten vandaan kwamen, waarom al naar 2017 kijken als ik nog een fantastische reis naar Cuba in het verschiet heb. Komt dat omdat ik weer een jaartje ouder geworden ben? Misschien gedeeltelijk. Sinds een week of vijf heb ik nu een beugel, best heftig op je 36ste, maar die beugel is nog niet het ergste, over een maand of tien, krijg ik ook een operatie: kaken breken, verlengen, met draadjes aan elkaar, vloeibaar voedsel, etc. Ik heb veel positieve reacties gekregen: “goed dat je het durft”. “Wat knap”. Maar ja, ik heb geen keus, het is puur medisch, met een overbeet van 11mm. Aangezien een beugel ook beperkingen met zich meebrengt met wat je ‘op een normale manier kan eten, zonder dat er van alles tussen blijft hangen’, ben ik meteen begonnen met ‘gezond eten, afvallen, etc’. Zo sla ik meerdere vliegen in één klap, zeg maar.

Terug naar het reizen. Nu vind ik die operatie wel een dingetje, en ik moet zeggen, ik kijk uit naar de dag dat ik geen ijzer meer in mijn mond heb (goh, en ik ben pas vijf weken onderweg 😉 ). Dus ik vind dat ik wel een mooie reis verdiend heb als alles achter de rug is. Nu hoor ik jullie denken: “Maar je maakt toch al mooie reizen??”. Dat is zo, en daarom wil ik een reis maken en nog meer uit mijn comfortzone treden dan ik eerder al deed. Ik begon drie jaar geleden met een groepsreis naar India & Nepal. En eerlijk, wat vond ik dat eng, helemaal in mijn eentje, maar toch ook weer niet, maar met wel allemaal ‘vreemde’ mensen. Het is me supergoed bevallen en het jaar daarop ging ik daarom ook met een groepsreis naar Myanmar en nu in oktober dus naar Cuba. In de tussentijd heb ik mijn grenzen al weer wat verder verlegd en ben ik een ander drempeltje overgestapt, namelijk in mijn eentje reizen, naar New York, naar Andalusië en afgelopen februari naar Sevilla.

Dus voor ergens, ik gok eind 2017, een nieuwe uitdaging. Een week of vier alleen op reis, maar niet zoals in New York of Spanje op één plek, maar echt een rondreis, door één of meer landen.

Ik heb al een aantal landen op mijn lijstje staan waar ik graag naartoe zou willen en wat volgens mij prima te doen is in je eentje. Landen zoals: Maleisië, Vietnam, Sri Lanka, Costa Rica, Guatamala en Peru.

Welke landen raden jullie me aan? of juist niet? en waarom dan? Of hebben jullie misschien nog andere suggesties?

Planningen zijn om omgegooid te worden!!

Niets is zo veranderlijk als …. Chantal 😉

Hadden we twee maand geleden nog het idee om eind september voor 2,5 week richting Maleisië en Singapore te trekken en dan ook nog “even” Maleisisch Borneo “mee te pakken”, nu zitten we half juli en staat deze reis op losse schroeven. Externe factoren zowel bij mij als bij mijn vriendinnetje waar ik mee zou gaan, zijn hier debet aan.

Toch wil ik natuurlijk nog wel op vakantie in het najaar. Begin van het jaar had ik me al voorgenomen om geen “grote verre” reizen te gaan maken, maar ja ik heb toch ook echt een stuwmeer aan ADV-dagen die voor het einde van het jaar op moeten. 🙂

Nu is nog wel de planning om in de herfstvakantie een week met zijn viertjes naar Portugal te gaan, appartement is al geboekt, nu alleen nog een goedkope vliegtickets zien te vinden en dat is best een uitdaging voor de herfstvakantie kan ik je vertellen.

Ik heb afgelopen weekend dus zitten nadenken wat ik verder dit jaar nog zou willen doen:

Cuba staat al een tijd ergens bovenaan mijn bucketlist, en met de laatste veranderingen daar denk ik dat ik wel moet opschieten wil ik het land nog authentiek meemaken. Maar ook Jordanië lijkt me geweldig, met Petra als één van de wereldwonderen.

Dit zijn echter wel weer “verre reizen”, en ik zou het volgens mij rustiger aan gaan doen dit jaar. Daarom was mijn brainstorm er ook op gericht om iets dichter bij huis te zoeken, bijvoorbeeld fly and drive in Andalusië of Toscane, richting Schotland, of toch weer een stedentrip? Met dat laatste in mijn achterhoofd, ben ik gisteren weer eens aan het grasduinen geweest op de site www.srprs.me … een geweldig concept vind ik nog steeds, en vooral ze nu ook de mogelijkheid hebben voor het boeken van een Multi citytrip. 2 steden in vijf dagen, of 3 steden in acht dagen. Dat laatste lijkt me wel wat. Op Schiphol er pas achter komen waar je naartoe gaat en op het moment dat je van stad 1 naar stad 2 wilt, ook pas weer op het vliegveld te weten komen waar je naartoe vliegt. Geweldig toch?

Zoals jullie zien, ik ben er nog lang niet uit. Te veel leuke en verschillende reizen die ik nog wil ondernemen, dus als iemand tips heeft: ik hou me aanbevolen!!

 

Hello again!!

Hello again!!

70 jaar bevrijding van Nederland.

In vrijheid leven. Voor ons in Nederland is dat nu heel vanzelfsprekend, maar 70 jaar geleden was dat hier ook anders. Als je op reis gaat kom je vaak in landen en gebieden waar deze vrijheid niet zo vanzelfsprekend is. Afgelopen november reisde ik georganiseerd door Myanmar. Voor toeristen een fantastisch land, tenminste wat we te zien krijgen, want nog niet alle delen van Myanmar zijn opengesteld. Anderhalf jaar geleden kwamen wij net een week voor de verkiezingen in Nepal. 70 partijen die wilden regeren, demonstraties op straat, relletjes en militaire escortes. Dit was meer dan een week aan de orde van de dag. Op de verkiezingsdag zelf was al het gemotoriseerd verkeer verboden in Kathmandu, dus hebben we lopend onze stadstour gemaakt.

En dan dichter bij huis, februari 1998 reisde ik met school naar Istanbul waar Öchalan (PKK) werd opgepakt, met tot gevolg demonstraties in een groot gedeelte van Istanbul. (niet dat wij daar veel van meekregen, maar aangezien dit nog een mobielloos tijdperk was, was het thuisfront in rep en roer. )

In Apeldoorn werd (wordt) één keer in de vijf jaar de bevrijding altijd groots gevierd met een defilé, oude militaire voertuigen en oud-strijders uit Canada. Deze Canadezen bevrijdde Apeldoorn op 17 april 1945.

Ik weet nog wel dat ik als klein meisje van zes jaar, in 1985, ik zat in de eerste klas van de lagere school, die dag gewoon naar school toe moest. 5 mei was geen vrije dag. Mijn ouders vonden dit te gek voor woorden, vonden en vinden dat zo’n defilé, het stilstaan bij de bevrijding, iets is wat bij je ‘opvoeding’ hoort, bij je ‘algemene ontwikkeling’. En zo geschiedde dus dat mijn vader mij en mijn broer die dag thuis hield en wij naar het defilé aan de Loolaan gingen om onze bevrijders toe te juichen.

Inmiddels zijn we 30 jaar verder. 70 jaar bevrijding van Nederland. In de loop van de jaren heb ik geprobeerd om toch wel iedere keer bij het defilé aanwezig te zijn. Uit respect voor degenen die Apeldoorn bevrijdden in 1945. Vijf jaar geleden werd gezegd: “Dit is toch echt wel de laatste keer. De Canadese oud-strijders worden er ook niet jonger op.” Toch stonden afgelopen zaterdag ruim 120 van deze Canadezen klaar om vanaf 12 uur de Loolaan weer af te rijden (een enkeling liep zelfs nog). En dat te bedenken dat de meeste al over de 90 jaar oud zijn. Respect!!

En ook ik stond weer aan de kant, samen met duizenden andere Apeldoorners en misschien zelfs wel mensen van buiten Apeldoorn deze ‘bevrijders’ toe te juichen.

Was dit dan echt de laatste keer? Of staan we over vijf jaar weer de Canadezen toe te juichen: “Hello again”.

 

Hieronder een korte impressie van het defilé van 9 mei 2015!

 

Hello again_2 Hello again_3 Hello again_4 Hello again_5 Hello again_7 Hello again_8

 

Een groepsreis: Waarom wel of waarom juist niet?

Een groepsreis: Waarom wel of waarom juist niet?

Zoals al eerder gezegd: reizen zit in mijn bloed. Alleen is dit pas de afgelopen twee jaar naar buiten gekomen. Het vuurtje heeft altijd al wel gesmeuld, ik heb een Toerisme-opleiding gevolgd, me altijd al geïnteresseerd voor andere culturen en op mijn 10e wilde ik al naar de Borobudur. Waar ik overigens nog steeds niet geweest ben, omdat in al die tussenliggende jaren er zoveel andere mooie reisbestemmingen op mijn lijstje zijn bijgekomen.

Twee jaar geleden besloot ik het roer om te gooien, mijn relatie van 11 jaar was net over en ik zat op een zondagmiddag thuis te bedenken wat ik nou heel graag zou willen. Dat was dus niet zo heel moeilijk: een verre reis maken. Mijn ex en ik wilden altijd al naar India, daar liggen zijn roots en in de jaren dat we samen waren heb ik me verdiept in het Hindoeïsme en keek ik meer Bollywood films dan Hollywoodfilms.

De keuze was dus niet zo moeilijk. Maar hoe naar India? Ik besloot in mei 2013 dat ik eind oktober 2013 wilde gaan. In die tijd speelden ook de groepsverkrachtingen. Nu moet ik bekennen dat ik misschien wel stoer overkom, maar dat echt niet altijd ben. Dus helemaal in mijn eentje op de bonnefooi naar India? Toch maar niet voor zo’n eerste keer. Maar een groepsreis met allemaal mensen die je niet kent? Zou dat iets voor mij zijn? 29 dagen met wildvreemden op pad gaan, ik vond het nogal wat.

Uiteindelijk heb ik het toch gedaan en ik moet zeggen, het is me erg goed bevallen. Zo goed zelfs dat ik afgelopen november een tweede groepsreis heb gemaakt.

 Maar waarom kiezen voor een groepsreis of juist niet?

  • Wat ik fijn vond aan de groepsreis was dat bijna alles al voor je geregeld is. Niet dat ik het niet leuk vind om dingen zelf uit te zoeken en te ondernemen, maar nu heb ik in 29 dagen alles gezien wat ik wilde zien. Als ik dat zelf allemaal had moeten uitzoeken en regelen had ik zeker zes weken vakantie moeten nemen.
  • Daarnaast is het wel net zo gezellig om met medereizigers te ontbijten en te dineren.
  • Mooie momenten kun je meteen met anderen delen.
  • Hoewel de selfie stick nu echt helemaal in begint te komen en je dus behoorlijk ‘fatsoenlijke’ foto’s van jezelf kunt maken bij bezienswaardigheden, is het toch altijd wel handig om aan iemand binnen de groep te kunnen vragen of zij een foto van je willen maken.

Waarom niet voor een groepsreis kiezen?

  • Bij de eerste groepsreis (2,5 week India en 1,5 week Nepal) lag vooral het tempo in India erg hoog, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat waren we onderweg. Met name de reisdagen vielen tegen en waren soms erg lang.
  • Als je alleen reist, heb je dus meer tijd aan jezelf. Als je het ergens leuk vindt, kun je er langer blijven.
  • Je maakt eerder contact met locals dan dat je met een hele groep bent.

Je ziet, er zitten dus voor- en nadelen aan het reizen met een groep. Zoals gezegd de eerste twee reizen zijn me erg goed bevallen, maar nu is het dan ook tijd voor wat anders. Over twee weken vlieg ik naar New York, om de stad heerlijk in mijn eentje te gaan (her)ontdekken. Met niemand rekening houden en doen en zien wat je zelf wilt. Dat lijkt me ook wel eens fijn.

Wat vinden jullie? Een groepsreis ja of nee? En wanneer wel en wanneer niet?

 

2015: het jaar van het reizen

2015: het jaar van het reizen

2015: al weer drie maanden op weg. De afgelopen maanden heb ik niet stil gezeten. Ik heb de eerste voorzichtige stappen gezet naar een reisblog. Eerst via een gratis WordPress account uitgeprobeerd of ik het wel leuk vond. Ja dus :-). Dus nu de afgelopen tijd bezig geweest om achter de schermen een nieuwe blog te maken. Maar hoe bepaal je nu wanneer je ‘live’ gaat? Ik denk dat je het gewoon moet doen. De eerste reizen zitten er immers al weer aan te komen, want ja schrijven over reizen, betekent natuurlijk ook dat je ‘moet’ reizen. Voor dit jaar heb ik al ‘wilde’ plannen tot ‘concrete’ plannen. Reizen die al zijn vastgelegd en ideeën die nog in mijn hoofd structuur moeten krijgen. De eerste ‘reis’ is aankomend weekend een lang weekend weg met drie vriendinnen. Het heeft even geduurd, we zijn al veel te lang niet meer samen weggeweest. De laatste keer was in april 2009 naar Riga. Dit keer gaan we onze 16-jarige vriendschap (jaja, wat gaat de tijd snel, we worden oud) vieren in het mooie en ik geloof ook al erg zonnige Lissabon. Ik heb er onwijs veel zin en we gaan een paar mooie dagen beleven, daar ben ik van overtuigd.

Mijn tweede reis heb ik zondagavond in een half uurtje besloten en geboekt. Ik was al een tijdje aan het kijken wat het zou worden. Ideeën van Tel Aviv redden het helaas niet, citytrips als Sevilla, Madrid, Kopenhagen, Stockholm en Boedapest zijn de revue gepasseerd. Geen van allen is het echter geworden. Het is namelijk New York geworden. Ik heb een schitterend hotel tussen de ‘snelle boys’ van Wall Street en een goedkope vlucht vanaf Brussel gevonden. Vorig jaar ben ik eind maart al in New York geweest. Ik vond de stad meteen schitterend. Alleen de herinneringen van New York worden op dit moment doorkruist door nare herinneringen aan een (wat nu blijkt) verschrikkelijk persoon. Mijn plan was dus al om in 2016 mooie nieuwe herinneringen in een geweldige stad op te doen, maar door deze kans gebeurt dat nu, gelukkig, versneld. De geijkte bezienswaardigheden ken ik dus al, tijd om van de gebaande paden af te gaan en mooie nieuwe plekjes te ontdekken. Wie tips heeft, brand los!!

???????????????????????????????

Mijn derde vastgelegde reis is een mini-vakantie naar Mallorca. Met een vriendin, die daar samen met haar man een appartement heeft gekocht, gaan we vijf dagen lang Mallorca onveilig maken. Ik ben ooit, lang geleden op Mallorca met mijn ouders geweest, maar daar weet ik niet zo gek veel meer van.

Mallorca_1

 

De volgende reis in de rij, is eigenlijk nog niet veel meer dan hersenspinsels die uitgewerkt moeten gaan worden. Vroeger las ik alles wat los en vast zat over WOII, ook over verhalen van overlevenden uit de concentratiekampen. Ik vind ook dat je eenmaal in je leven gezien moet hebben welke verschrikkingen in WOII zijn geweest. De volgende reis zal dus naar Polen, Krakau gaan, met een bezoek aan Auschwitz. Deze reis maak ik waarschijnlijk met mijn vader en zijn vriendin.

Ten slotte gaan we in de herfstvakantie met zijn 4-en, met twee kids, richting de Algarve, Portugal. Even heerlijk relaxen in de zon, niets moet en alles mag.

Tot zover mijn plannen tot vandaag 🙂 Aangezien ik er vandaag achter kwam dat ik een stuwmeer aan ADV-dagen opbouw dit jaar, zal ik ben ik bang 😉 nog wel wat vaker vrij moeten nemen dit jaar. Wie nog leuke ideeën heeft, laat vooral een berichtje achter.